Feeds:
Innlegg
Kommentarar

Archive for the ‘Utflukter’ Category

Nye vegar

Det er ikkje alltid vegen endar der ein hadde planlagd, men leitar ein godt rundt seg, skal ein ikkje sjå bort ifrå at resultater er godt spiselig likevel. 

villtur i blåbærlyng

villtur i blåbærlyng

No ventar snart eit giga-skift i min kvardag. Etter eit år med arbeid heima i bygda er det på tida å byrja å studera. Boston står for tur, der eg skal kjempa min veg gjennom mengder av musikk-interesserte, på ein skule som består av fleire studentar enn Norheimsund har innbyggarar. Norheimsund er ikkje spesielt lite sånn sett, skulen er heller unormalt stor.

«Er du spent?» spør folk engasjert. Svaret er gjerne skuffande og uklart frå mi side. Planlegging av framtida er rett og slett ikkje min ting, og då legg eg (desverre) å gleda seg under kategorien planlegging! Eg veit såvidt kva eg gjer her og no, om ikkje eg skal kunna lesa framover også. Når det gjeld usa veit eg stort sett ingenting om kva som ventar, kvar vegane går vidare, om kva eg ynskjer, trur eller veit. «Eit forvirra fjols?» seier du? Det er nok ikkje så langt unna sanninga det. Det er ikkje alltid eg held tunga beint i munnen  eller tek av vegen i rett kryss. Kanskje blir det ein del omvegar gjennom slike blåbærskogar som eg forvirra villa meg inn i på veg til Krokavatnet(Kvam sin lettaste sti å følja) forleden dag.

Men å kunna gleda seg må vel gå an, tenkjer du gjerne, og det har du rett i. Svaret ligg truleg i lidelsen av syndromet «redd-for-å-bli-skuffa». Så godt eg kan fortrenger eg forventningar. Men trass kor mykje eg latar som, er det éin ting eg ikkje kan fortrenga, og det er håpet på korleis det skal bil *bank i bordet*…Eg håpar, krysser fingrane, og hiv meg av stad…veldig snart! 

Advertisements

Read Full Post »

Frå eit borne-perspektiv er ein no komen til eit kritisk punkt i sommarferien. Ein ser at halve ferien er forbi, og at den siste halvdelen vil gå med minst like raskt som fyrste. Skuffelsen i denne oppdaginga er like stor kvart år.

Men dette året speler omstendighetane på mi side og hjelp meg bruka eit anna perspektiv. I år granskar eg alle dei tinga eg har fått gjort i fyrste halvdelen av ferien, klappar meg sjølv på skuldra, og  ropar 3×3 hurra for Eli. Fyrste halvdel av denne sommaren innehaldt: å avslutta eit langt og variabelt arbeidsår, koma tilnærma lik i boks med skule-planlegging(som i fylje ei trøystande systra er eit studie i seg sjølv), og gjennomføra eit studie i kulturantropologi. For meg er det dette livet stort sett har dreidd seg om den siste tida. I tillegg til å fylla opp eit sosialt behov ettersom vener og familie har strøymd til bygda.

øyeblikk

øyeblikk

No lukkar eg altså igjen det kappittelet av sommaren og ser framover på den store haugen av nye bakkar å klatra eller berg å hoppa frå. Det er mykje, livet er som oftast mykje. I enden av tunnellen ligg ein flybillett til usa og glinsar. Men før det skal eit heilt nytt kappittel skrivast. Eit nytt nettstudie ventar, denne gongen English Composition. Det skal tjenast pengar til livets opphald, og eg har heldigvis eit arbeid eg trives i, om enn dagane druknar litt i kvarandre. Det skal bli planlegging og pakking, men også sommar med bringebærplukk og grill-lukt i hagen. Ja, ganske mykje står på planen for dei raske vekene som ligg framfor meg.

Men likevel kjenner eg meg positiv og lett til tinns…kvifor?

Kanskje fordi eg set akkurat der eg gjer no.lavprisekspressen blandt sveitte turistar med kart og kamera, og solbriller på hovudet. Eg har gjort noko eg ikkje pleier, eg har trykka på stopp og hoppa ut i ei veka av ingenting. Heilt pause frå alt eg kunne gjort heime, eller kanskje mest av alt pause frå alt eg ville tenkt at eg burde gjort om eg var heima men ikkje hadde fått gjort uansett. Eg sat meg på toget frå Bergen mandags kveld. På skjermen framføre meg las eg  ”Welcome to the train to Oslo S”, i det Seal tralla i øyra: ”People get ready, there’s a train to Jordan”. Potato-Potahto tenkte eg for meg sjølv. Mykje lys og mykje varme skal det bli uansett.

God morgon frå toget

God morgon frå toget

Etter 30 særdeles sosiale og vellykka timar i Oslo med klemmar, is,  barneleik, morelleplukk, bringebærplukk, ripsplukk, og kvitvin på terrassen i solnedgang… så er eg no, som sagt, på Lavprisekspressen(som for så vidt ikkje har så veldig lav pris), på veg til det store Sørland. Ved sida av meg står ein sekk som ser veldig mykje lettare ut enn den faktisk er. Eg har fylt opp med telt, liggeunderlag, sovepose, bikini, solkrem, skrivebøker, strikketøy og mammo sitt heima-laga brød(smular no, kanskje?) og er klar for Campingferie åleine langs den norske sørlandskysten. Kan det bli betre? Utan å samanlikna om det kunne blitt betre eller ei, må eg påstå eg er temmelig nøgd med tilværet no. Framfor meg ventar ei relativt lite planlegd veke, men med mange håpe-planar. Gitaren er til min store sorg lagt att heima, men med det håp om å få skriva litt blogg, tankar, låtar med meir. Eg skal traska på brygge etter brygge og sikla etter båtar, eg skal bada og eg skal drikka cappucchino med soyamelk og brunt sukker på toppen, jordbær, møta vener, og eg skal mest sannsynleg frysa om natta og angra på at eg ikkje tok med meg enno fleire ullklede.

sommar-tur

sommar-tur

I dag slo det meg: dersom EG skal greia å ta pause frå den kvardagshasten eg ofte lev i, så vel som å reinsa hovudet frå tankar… så må eg det skje på tvang. Frivillig tvang vel og merke. Det frivillige er å reise på ferie til sørlandet. Tvangen blir å måtte slappa av på nye måtar…å berre farta rundt og sjå kva som skjer. Eg er ikkje så godt på det der, å ta heilt feire. Men det skal eg no, og det som skjer det skjer og det glede eg meg til !

Read Full Post »

April-ferie

Ek ben en Amsterdam!

Ek ben en Amsterdam!

Eg har hatt årets ferieveke! «Storbyferien» til Oslo og Nederland blei akkurat slik ein ferie skal vera med masse trasking, prating, vond rygg, gnagsår, kaffi og kultur! Eg er ganske imponert over meg sjølv som har greidd å ikkje gjera noko konstruktivt ei heil veke, men kun vært der eg var saman med vennar. Eg sit at med smil om munnen og ei lita tåre i auga-kroken.

Eg har vært saman med folka som får meg til å smila frå øyra til øyra utan at eg sjølv er klar over det. Dei som får meg til å kjenna at «dette er glede», og alt anna i mitt komplekse liv forsvinn ut av vindauga for ei stund. I Nederland møttes me rundt 20 stk som reiste saman sist vår i «Up with People». Dette er folk eg ikkje har sett sidan, og mange av dei har eg heller ikkje utveksla eit ord med. Nokon hadde eg nær kontakt med under reisa, andre var berre ein del av gruppa. Men uansett, om ein er heart-to-heart-venner eller berre-venner så kjens det så godt å vera saman med likesinna folk. Eg treng ikkje forklara alt. Etter det halve året på reis utvikla me oss alle i same retning som gjer at me no forstår kvarandre, me er det dei kallar «uppie». «Once an uppie always an uppie» blir det sagt innan i organisasjonen. Å ha reist eit halvt år med denne organisasjonen har endra meg på eit vis som eg faktisk ikkje greier å forklare. Eg veit ikkje korleis det har skjedd eller kva som er annleis med meg… men eg kjenner at det er andre ting og andre «type» folk som aukar interessa mi. Det er dumt å typisera folk, putta dei i bås, og det gjer eg heller ikkje i kvardagen. Det er meir den kjensla eg har av kven som har litt Uppie i seg og ikkje, og naturleg nok blir då Uppi’ane lettare for meg å vera saman med.

Uppie

Uppie

Eg seier ikkje at me alle er like, me er eigentleg utrulig ulike. Det er nettopp det som gjer det så spanande. Eg kan vera saman med folk som eg for eksempel i ein skule-situasjon eller vanleg kvardagsliv ikkje ville tenkt på som nokon eg ville henga med. Men når ein blir putta saman i ei slik gruppe der fokuset går meir på grunnverdiar og haldning, så betyr ikkje lenger den ulikskapen(individuelt og kulturelt) noko.

fann kjærleik i gatene i Utrerht

fann kjærleik i gatene i Utrerht

Eg er inspirert. Eg fekk sjå årets Up with People show, og dermed møtt igjen fleire av dei som er i ledelsen. Dei har så mykje lidenskap for det dei driv meg, så mykje respekt med menneske dei jobbar med, og er så fylt med kjærleik at eg framleis flyt på ei rosa sky etter den og den klemmen(og det er vel her den tåra i augo-kroken kjem inn også). Ein slik person vil eg også vera, som er fylt av ein mental energi som eg kan spreie til dei rundt meg. Noko å strekka meg mot.

Utanom dette har eg gjort det eg kan for å ta til meg deler av den nederlandske kulturen. Eg har analysert språket så godt eg kan, og finn det interessant at eit språk med så mange ord lik på norsk framleis kan vera så uforståelig.(Litt som dansk). Eg har blitt introduser for Stroopwaffel, frukost-brød og kjøttbollar (utan brun saus). Det var fleire hollendarar som blei forundra då eg sa eg skulle campa. Eg skjøna kvifor då eg låg der ei lang(men i teorien kort) søvnlaus skjelvande natt i teltet mitt, surra inn i alt eg hadde av klede. Men nå eg då endeleg kunne stå opp kl 06.30, springa til dusjen og putta tærne under det varme vatnet…ohh..då var det berre å nyta dagen og ikkje tenkja på natta som var i vente. Me har lagt 15 camparar strødd på bakken med oppdradd buksa og sola i fleisen med kinder og gummi-bjørnar. Me har dansa i gatene, støtta den lokale baren, dysja og tørka oss med same handklede(som me luft-tørka i minusgrader på eit tre). Eg har hatt ein togtur-prat om verdens urettferdighet med ordføraren frå Tysnes. Har sovna på tog, fly, bil og buss, så vel som å pressa inn den der kaffien ein sol-fin morgon på Carl Johan! Kva meir skal ein ferie innehalda?

CAMP

CAMP

:)

🙂

Read Full Post »

Serengeti, Tanzania

Serengeti, Tanzania

Etter 14 timar i lufta annkom eg endeleg den nye verda. Eg visste at verda eksisterte, men hadde hatt vanskeleg for å tru det. Regelmessig hadde eg lukka augo og prøvd å finna kjensla av snø i skoa, peisvarme som tina forfrosne fingrar, utan resultat. Ja, sjølv berre etter to månadar i Tanzania, observerer eg no Noreg som om eg ser det ein fyrste gong. Snøen som dekkjer fjella som eit blankt teppe, istappar langs vegane, lukta av nybaka bollar som sig gjennom gatene i Bergen, bilistar som føl trafikkreglar, hus med vindauge og dusj med varme. Det er så fjernt men naturleg på ein og same tid, så rett men så rart. Forvirringa gneg i meg, og det er særleg eit spørsmål eg ikkje klarar svara. Korleis kan dette vera same verda?

Løvemorgen

Løvemorgen

Eg har vandra på skitne jordvegar blant geiter og kuer og masai. Har handla fersk ananas og mango kvar morgon og pruta meg ned til 1000 shillings om eg var heldig. Takka nei til giftemål i byttemot ti kyr. Dagleg sagt ”Mambo? Poa!” og smilt til medmenneske som ikkje eig meir enn det eg bar i handveska. Har sett uvitande born gleda seg over cola-korkane dei bruka som sjakk-brikker. Eg har blitt tvinga til å oversjå dei som mest av alt i denne verda treng å bli sett. Samvita krympar ved tanke på at eg hadde moglegheita til å rømma frå denne verda, at eg kunne setja med på flyet merka med ”vegen til tryggheit”…og flykta

No traskar eg med ski på beina i sol som etter lange sovande månadar så vidt har byrja varma. Ser fjella strekka seg stolt mot himmelen, medan verdas vakraste fjord ligg klart og speglar våre tankar. Er dette ekte, tenkjer eg? Det var på same måte eg kjørde  gjennom Tanzanias langstrakte savannar i soloppgang. Der løvene sløva i morgondisen kunne eg ikkje skjøna at denne verda var realitet. Hjernen min er ikkje i stand til å forholda seg til slike avstandar og ulikskapar, som i tid kan vera så nært med avstand så stort. For hjernen min snakkar ein her om to verder, ikkje éi.

Overvelda av ein uforstålegheit og skuffelse over alt eg ikkje kan gjera noko med, kjenner er eg det likevel veksa i meg. No tenkjer eg på jorda i si heilheit, og ser mange små verder som alle kan rika oss på ulike måtar. Og om berre eg gløymer eit lite augeblink å forstå, så ser eg at det eg ikkje forstå er ein del av alt det andre eg no forstår betre. Om verda står fram som ekte eller ikkje, forståeleg eller ikkje…eg vil uansett vera ein del av ho. Ei verd av fisk og snø, lefse og olje, blondt hår og blå augo. Medan den verda med fargar og afro, og bøygde nakkar og oppbrukte sko; den kan eg væra ein del av i bevisstheita, i kunnskapen eg har, og i moglegheitene eg kan velja å utnytta! 

Frå dette..

Frå dette..

heime

..til dette

Read Full Post »

Safari

5 dagar, 4 netter med familie, vener og DYR, i dei flotte områda nord i Tanzania.

Utsikt over Ngorongoro-krateret.

Utsikt over Ngorongoro-krateret.

SAFARI! Ordet gjev assosiasjonar. Faktum er at på ein måte er Safari akkurat slik ein ser for seg. Safarihatt, humpete vegar som ledar mot ingenting, store bilar utan tak, kamera med lang linse, camping, lydar om natta, griserosa-brendte fjes, halv-engelsktalande guidear. Samstundes gir det ein ser ei kjensle som ikkje heilt kan forklarest, men eg skal prøva.

Me ser løver, zebra, elefantar…dyr som for så vidt kunne vært oppspinn eller fantasi etter som eg aldri før har sett dei. Ved å sjå dei med eigne augo kun meter unna får ein bekrefta at dei fantastiske eksisterar. Elefantane er så store som på bilete, og minst like rynkete. Løva bevegar seg roleg og smidig akkurat som på ”løvenes konge”, med det same trygge uttrykket i anletet. Giraffen stekk seg lang i nakken mot himmelen og kanskje skikkar med eit litt forvirra blikk bort på oss raringane som knipsar i kor. Hyenen er faktisk ikkje så fine. Og zebraen, tru det eller ei, er faktisk stripete. Sjølv ein Gud må ha hatt ei utfordring med å skapa noko som av naturen har slike striper. Men sant skal seiast at det er eit av dei vakraste dyra eg har sett.  Flodhesten svømmer luskent rundt i dammen med kun augo over vatnet, skuar forsiktig tid sidene. Bøffelen ser ut som ei skikkelig feit lita jente med musefletter, som gjer seg ut for å vera uskuldig, men som så absolutt ikkje er det. Apen ser ut til å tenkja mykje der har seg på meg med kloke augo. Det er det å få bekrefta at alle bileta ein har sett er av virkelege eksisterande dyr.

Det som fasinerer meg mest, er korleis dei lev i harmoni om kvarandre (i allefall på dagtid, og når dei ikkje er sultne). Det var så stille. Dei lange slettene som ein ikkje kunne sjå enden på, og hundrevis av beitande og traskande dyr. Så vakkert. For meg som kjenner meg ekstra i livet når eg befinn meg i naturen, verka denne livsstilen, om ein kan kalla det det, freistande!! Eg har fleire konklusjonar etter denne turen.

  1. Dersom eg kunne vera eit dyr, ville eg vore ein fugl. Det har eg visst lenge og held fast på. For eg vil fly.
  2. Men dersom eg kunne gifta meg med eit dyr, hadde eg gifta meg med ei løva. Tenk å ligga i løvekongens armkrok…
  3. Kunne eg sett ut som eit dyr ville eg sett ut som ein Zebra
  4.  Dersom eg skulle reist på Safari igjen, ville eg reist på ein anna måte. For meg er ikkje det å sitja i ein bil å sjå dyra det heilt store. Eg kan ikkje ta det fullt inn. Eg må vera i det! Eg vil gå i naturen, høyra stillheit framfor bilmotor, lukta, observera.. Skal eg gjera dette igjen skal egpå ”walking Safari”. Det hadde vore noko for meg.
  5.  Den femte konklusjonen går på prinsippet å reisa på safari, å koma som turist til Tanzania. Dyrelivet her er usamanliknbart og ein stor del av Tanzania.Landskapet er fasinerande og svært karakteriserande. Å vera her er som å 100% vera i ein anna verden. Ein verden av dyreliv og natur… men også, ein verden av bråkete bilare og Wazungu, solkrem og malaria-piller. Utanom dei mang Masai som vandrar rundt oss ser ein lite til kvardagen i Tanzania og det som lagar kulturen her. Det ingen ”Mambo, Habari?”, ingen vandring gjennom frukt-marked. Dei få lokale folka ein ser er vel vitande om våre fulle lommebøker, noko som vert nytta til det ubehagelege. Dette er så ulikt den kulturen eg no har blitt kjend med dei siste månadane, og det freg meg litt i to retningar. På den eine sida er dyrelivet her det mest naturlege og ”tilbake til naturen” ein finn. Samstundes er fenomenet ein svært konstruert prosess, med fokus på pengar og klokkeslett(noko som ikkje matchar den daglege kulturen her). Eg kan ikkje dømmar for andre, men for meg kan eg kun konkludera på ein måte. Safari er fint, men eg er svært glad for at eg kjenner til andre delar av Tanzania, det som er gøymd for turistar, så eg kan ”dømma landet” meir rettferdig.

Litt bilete eg tok på turen:

morgenstund

morgenstund

på tur

på tur

zebra og flamingo

zebra og flamingo

tikken, du har'n

tikken, du har’n

really really old

really really old

beautiful lion

beautiful lion

"Merry me?"

«Merry me?»

luring

luring

giraff

giraff

To gode venner

To gode venner

Meir bilete vil følja når internett er litt meir samarbeidsvillig!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Read Full Post »

Eg ventar…

Eg har så mykje eg vil gjera…at eg ikkje får gjort noko! (kjenner du deg att?) Og grunnen er enkel; eg ventar!!

Om nøyaktig ei veke frå no landar eit fly som eg skal sitja i, i storbyen Dar-es-Salaam (Tanzania, Afrika *gulp*). Det er heilt umogleg å sjå for seg ein sjølv i ein situasjon så ulik den noverande, i så nær framtid. Eg har fått mykje praktisk informasjon om staden eg skal til. Men sett i forhold til det eg veit, er det så veldig mykje meir eg IKKJE veit. For nettopp den kjensla av å vera der ein er, er noko ikkje kan kjenna før ein faktisk er der. Uansett kor mykje eg les om Tanzania, puggar Swahili, lærer namna på borna på barneheimen, sjekkar værvarselet osv… så vil eg ikkje «finna fram til» korleis det vil vera der, og korleis eg vil ha det. Og heller ikkje vil eg vita kva gensarar eg kjem til å bruka mest, kva solfaktor eg vil finna mest praktisk, kor mange par sokkar å pakka, kva farge på klæra som sklir best inn i kulturen…alle desse spørmåla. Desse spørsmåla ein sit med kvar gong ein har ei reise framfor seg.

Det er på dette tidspunktet eg skjønar at eg rett og slett ventar! Med tanke på at eg skal reisa så langt bort (og at eg gledar meg), er det så mykje eg både vil og må gjera no forkamt. Planlegging, ting eg ikkje vi få gjort på tre månadar, og folk som skal møtast. MEN…eg får ikkje til å gjera noko, fordi…eg ventar skikkelig!! Eg går opp og ned trappene, stirrar ut vindauga, tenkjer på at eg burde gjera noko medan eg står her og ventar, spelar nokre få akkordar på piano før eg går lei, lærer meg eit nytt ord på Swahil for så å gløyma det etter eit minutti.

Og eg glor på gulvet. Men uansett kor lenge eg glor på dei upakka tinga og den tomme kofferten, kjem eg ikkje nærare reisa enn nett dei sekundane som går. Eg skiftar toalett-veske eit par gongar, legg til norke ekstra plaster i fyrstehjelps-skrinet, silar ut nokre klesplagg. Så gjer eg det same ein gong til, denne gongen ved å leggja tilbake dei plagga eg tidlegare tok bort.

Venting blir på «wikipedia» forklar som å «stå stille på ein viss stad, vanlegvis for at tilfellet inntreff seinare». Og slik kjens det, som om eg bokstavleg talt står stille på ein stad…og ventar. Det er frustrerande. Men det betyr jo kun ein ting; at eg gledar meg. Ja, eg er spent, er nervøs og ser for meg å bli møtt av store skumle afrikanarar på flyplassen som ikkje let små norske jenter inn i landet. Men bort i frå det:) så gledar eg meg til å lukka kofferten og reisa!!

No gir eg opp. Eg skal ikkje gjera noko som eg ikkje får gjort uansett. Eg skal la meg sjølv venta… venta med vilje!;)

Rot i systemet, eller system i rotet.. eller kanskje ingen av delene

Rot i systemet, eller system i rotet.. eller kanskje ingen av delene

Nokre glimt frå romjula

Våre juledagar ute!

Våte juledagar ute!

Men ski blei det likevel..

Men ski blei det likevel..

..og rosene blømar

..og rosene blømar

Read Full Post »

IMG_0100

-Klar luft gjev klare tankar-

Eg har gleda meg. Eg har gleda meg grenselaust til å kunna skriva dette blogginnlegget. Ikkje nødvendigvis av den grunn at alle dykk skal få vita det eg har på hjarte…men, fordi det betyr at då eg har bestemt meg!

Eg har fundert, og tenkt, analysert meg sjølv, prøvd å spådd tida, prøvd å spola tilbake tida, meditert, bedd, spurd bamsen om råd,  vore ubestemsom og frustrert… Og spørmålet var; Kva byr framtida på? Kva skal eg gjera no?

Eg har lidd under kobinasjonen av luksus-syndroma alt-for-mange-valg og alt-for-mykje-eg-vil. To velkjende fenomen i vår del av verda. Valg burde ikkje vera anna enn positivt, men ein ser til stadigheit at det for mange  kan verta litt mykje. For min del ser eg med takknemlighet på alle moglegheitar eg har. Også det at eg har så mykje eg vil gjera, burde takkast for. MEN, når eg vil gjera ALT PÅ EIN GONG…då er det ikkje lenger lett. Så byrjar ein å planleggja livet, setja ting i rekkjefølge, sjå kvar den eine og andre stien ledar til. Dette gjer eg, sjølv kor godt eg veit at eg ikkje slår framtida i kappløp. Livet går sin egen vei. Det kan plutseleg, heil uventa, ta u-svingar, eller kjøra snarvegar eller omvegar. Men viktigast er vel det at alt eg gjer, vil på ein eller anna måte utvikla meg. Det vil gje nye impulsar og tankar, som dannar grunnleg for kva som no står for tur. ..

Det eg gjer, som eg for så vidt har gjort dei siste to åra, er å ta eit semester om gongen. (Litt planlegging må vel og merke til med tanke på økonomi, søknadsfristar og anna ansvar). Og det semesteret skal vera noko eg VIL og som gjev meg glede… og kva eg eg etter det kjenner at er rett å ta seg inn på, det gjenstår å sjå…når den tid kjem!

So what is up?

Malawi

Malawi

Den 5.Januar 2013 reiser eg til Tanzania (!!!!). Etter 6 veker der går turen til Malawi (!!!!) som er eit lite land innanfor Tanzania. Her skal eg bli til 10.April, då eg vender nasa heimatt. Eg skal arbeida frivillig gjennom organisasjonen «Help2kids» (www.help2kids.org) som har virke i desse to landa i Afrika. Her driv dei barneheimar og skular, hjelp til på medisin-senter og sjukehus, så vel som å vera saman og leika med borna. Nøyaktig kva eg skal gjera veit eg ikkje enno, men det inkluderar truleg arbeid på barneheimen og skulane(kofferten skal pakkast av skulebøkar, pennar, klede etc). Begge områda er prega av fattigdom, mangel på helseteneste, og med mange foreldrelause born. Kun 2% av befolkninga i Tanzania har elektrisitet. I Malawi lev dei på fiske og jordbruk.

Malawi

Malawi

Det vert veldig spanande å reisa ned til dette som me «har sett på tv og liksom veit kva er»…å sjå det med eigne augo, og bli ein del avdet!! Eg ser fram til mange nye inntrygg, både på godt på vondt.

Tanzania barnehjem

Tanzania barnehjem

Eg kjenner meg heldig med tanke på alt eg har fått opplevd til no. Og no som valget er teke, kjenner eg det kriblar med tanke på det nye eventyrer eg skal inn i. Og ikkje berre er det eksotisk og varmt…men det er noko eg brenn for, noko eg ynskjer å arbeida for i framtida! 

Kwaheri !!!

Read Full Post »

Older Posts »