Feeds:
Innlegg
Kommentarar

Posts Tagged ‘verda’

3723 318

meg, liksom?

Eg berre tenkjer høgt, vil du tenkja med meg?

Eg kan ikkje stoppa lura på kvifor eg er meg og alle andre er sin eigen seg. Korleis alt som går igjennom meg og mine tankar verkar så stort og viktig og altomfattande. Men ingen andre enn meg sjølv høyrar desse tankane, ser fantasiane, eller kjenner mine kjensler. Alle har sitt eige; sitt eige meg som er meir tilstades enn andre sitt meg.

At me alle er oss sjølve kan ein kanskje lura seg sjølv til å forstå. Men samstundes som alle er seg sjølv er me også så fysisk og emosjonelt likt bygt opp. Alle er menneske. Det er då eg spør meg sjølv korleis det går an at me lev så ulike liv. Korleis kan eg sitja inne i mi varme stove og høyra stormen rive opp trea utanfor vindauga, medan andre spring for livet med skotkuler susande forbi øyro. Korleis skal det vera heilt ok, liksom? Her sit eg og bekymra meg for om eg rekk å både øva gitar og piano, og besøka besteforeldre i morgon, medan andre bekymrar seg for om dei lev i morgon?

Eg trur mange undrar over og funderer på verds-situasjonen me lev i. Likevel greier me stort sett å gøyma oss under gullputene våre og halda oss for øyrene. Me lev våre eige liv så travelt at me ikkje rekk å slengja ein tanke til slike verslege utfordringar me ikkje kan googl’a oss fram til svaret på. Men innimellom tillèt me oss likevel å letta litt på gullputa og sjå realitet i augo. Me vert minna på verdas urettferdigheter som berre absolutt ikkje gjev meining, på noko som helst vis. Uansett korleis eg snur og vender på det; korleis kan menneske som er så like, leva så ulike liv på same tid? Kvifor vart akkurat eg –den meg som kun eg er og eg høyrer og som finst inni meg- kvifor vart akkurat den meg’en født på riktig side av jorda?

Eg badar meg i taco-kjøtt, slår på TV2 Nyhetskanalen og ser folk verta drepne, jaga og torturert på grunn av si personlege tru, kjønn, alder, eller opphav. Eg spør meg sjølv kva som kan få ein person –ein slik meg som eg er, berre litt annleis- til å drepa ein anna meg. Korleis kan eg, du, politikarar, rike, fattige, og presidentar, godta bruken av vald og tvang som kommunikasjons-metode?

For når alle berre er sitt eige EG med sitt eige EGO og sine eigne behov og vektigheiter, så kan ikkje alle ha rett, vera einige eller få ha alt på sin måte. Akkurat fordi menneske er like, på eitt sett, er drap så uhøyrd. Men også fordi me på eit anna vis er ulike, er det unaturleg å skulle vera einige om alt. Men kva med forståing, og kva meg dialog? Kan forståing vera ei form for einigheit som ikkje trokkar på verken den eine eller den andre, eller kanskje like mykje alle partar. Og skal tru om ikkje dialog er eit lettare handterleg kommunikasjons middel enn våpenets språk. For meg er det så klart at KUN respekt og toleranse kan få oss til å leva sida ved sida med den ”eg, meg, mitt og mine meiningar” me alle har…for heller ikkje drap kan få andre til å bli ein anna meg enn den den er.

Men eg ligg eg framleis her på gullputa mi. Det er det som irriterer meg mest; kvifor greier eg ikkje gjer noko? Kvifor kjens det som eg gøymer meg når det er det motsette eg vil? Kanskje må eg rett og slett godta at verken eg eller andre kan redda verda heilt åleine; armane våre når kun ei viss lengde. Men her som eg er, kan eg derimot stå opp som ein person som er open for ulike meiningar, synspunkt og veremåte, og slik skapa eit mangfaldig og fredelig miljø rundt meg.

Kan me få til å skapa eit slikt verds-miljø også? Om alle strekk litt på armane, går litt ut av komfort-sona si, og respekterer at andre også er sin eigen meg…?

IMG_2644

We are the world!

photo 2(1)

Åpen sjø, let’s take a chance!

Read Full Post »